“စိတ္ညစ္ရင္ေရခ်ိဳးပါ” စာအုပ္ထုတ္ျပီးကတည္းက စာေတြမေရးျဖစ္တာ(၂)နွစ္ေက်ာ္ေနျပီျဖစ္တဲ့ စာေရးဆရာ ရေဝႏြယ္(အင္းမ)ဟာ ဒီႏွစ္အေမရိက LAမွာဝါဆုိျပီး၊ စာေတြျပန္လည္ ေရးသားေနပါျပီ။ အခုေလာေလာဆယ္ေရးသားျပီးတဲ့“ရေဝႏြယ္အသစ္” ဆုိတဲ့ေဆာင္းပါးကေတာ့ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့ စာခ်စ္ပရိသတ္ရဲ့ ရင္ထဲ စြဲေနေစမွာျဖစ္သလုိ ခ်မ္းေျမ့သာယာတဲ့ ဘဝသစ္ တည္ေဆာက္ခ်င္သူမ်ားအတြက္ စြဲေနေအာင္ ေဆာင္ထားရမည့္တရား မ်ားပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ စာေရးဆရာ ရေဝႏြယ္(အင္းမ)ရဲ့ စိတ္,ေစတနာ,ေမတၱာမ်ား တေပြ႔တစ္ပုိက္နဲ႔ေရးျခစ္ထားတဲ့ ေဆာင္းပါးမ်ားကုိ အခန္း ဆက္ျဖင့္ ေမတၱာဥယ်ာဥ္ကေန ဓမၼဒါန ျပဳသြားမွာျဖစ္ပါတယ္။
“ရေဝႏြယ္အသစ္”
တစ္ခါတုန္းကလူသုံးေယာက္လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း ေတာင္ကုန္းထိပ္မွာမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ ရပ္ေနတာကုိ လွမ္းျမင္ရပါတယ္။ ဒီေတာ့သုံးေယာက္ထဲကတစ္ေယာက္က“သူ ရႈခင္းေတြၾကည့္ေနတာထင္တယ္”လုိ႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။
ဒုတိယတစ္ေယာက္က“မဟုတ္ပါဘူး၊ တုိ႔ကိုေစာင့္ေနတာထင္တယ္”လုိ႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ တတိယ တစ္ေယာက္က “မဟုတ္ဘူး၊ ေလေကာင္းေလသန္႔ ရႈေနတာထင္တယ္”လုိ႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။
အေျဖမညီၾကဘဲ ေတာင္ကုန္းေပၚ သုံးေယာက္ တက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ေတာင္ကုန္းေပၚေရာက္ေတာ့ ပထမ တစ္ေယာက္က စျပီးေမးပါတယ္။
“ ရႈခင္းေတြၾကည့္ေနတာလား?”
“ မဟုတ္ပါဘူး”
ဒုတိယတစ္ေယာက္ ထပ္ေမးျပန္ပါတယ္
“တုိ႔ကုိ ေစာင့္ေနတာလား?”
“မဟုတ္ပါဘူး”
တတိယတစ္ေယာက္က ထပ္ေမးျပန္ပါတယ္
“ ေလေကာင္းေလသန္႔ရႈေနတာလား?”
“မဟုတ္ပါဘူး”
ဒီေတာ့သုံးေယာက္သားျပိဳင္တူေမးလုိက္ပါတယ္။
“ဒါျဖင့္ ဘာလုပ္ေနတာလဲ?”
“ရပ္ေနတာပါ”
(ဇင္ပုံဝတၳဳ)
သူေျပာတဲ့စကားေလးကရုိးရုိးေလးပါပဲ၊ “ရပ္ေနတာပါ”တဲ့။ ျဖတ္သြားျဖတ္လာသူ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး ေတြ႔ၾကရင္လည္း ပုံဝတၳဳထဲက သုံးေယာက္နည္းတူ ထင္ျမင္ခ်က္မ်ိဳးစုံ ေပးေနၾကဦးမွာပါ။ ရပ္ေနတာကုိ သိသူကနည္းနည္း ရယ္ပါ။ ရပ္ေနတာကုိ သိလုိက္သူဟာ နိဗၺာန္ကုိ ဦးတည္ေနသလုိ လက္ရွိမွာလည္း အကုသုိလ္ကင္းေနတာပါ။
ျမတ္စြာဘုရားက ဘေဒၵကရတၱသုတ္မွာ “အတိတ္ေဟာင္းကုိလည္းမျပန္နဲ႔၊ အနာဂတ္သစ္ကုိလည္း မႀကံနဲ႔၊ ျဖစ္ခုိက္ရုပ္နာမ္ ပစၥဳပၸန္၊ အမွန္ မလြတ္ေအာင္ ရႈမွတ္ပါ”လုိ႔ ေဟာေတာ္မူထားပါတယ္။
အတိတ္ဆုိတာ ျပီးခဲ့ျပီးပါျပီ၊ ဘာမွလုပ္လုိ႔ မရေတာ့ပါဘူး။ အနာဂတ္ဆုိတာလည္း ေရာက္မလာေသးတဲ့ အတြက္ အသုံးခ်လုိ႔ မရျပန္ပါဘူး။ တကယ္အလုပ္လုပ္ရမွာက ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ပါ။
စာေရးသူရဲ့အသိ မိသားစုထဲက ေခြ်းမေလးတစ္ေယာက္ဟာ စိတ္ေနစိတ္ထားလည္းေကာင္း၊ ေယာကၡမ ေတြ အေပၚမွာလည္းေကာင္း၊ လုပ္ရည္ကုိင္ရည္လည္းရွိ၊ ဒါေပမယ့္အလုပ္ေတြမွားျပီး အထဲကုိဝင္သြားရပါတယ္။ သမီးတစ္ေယာက္လုိခ်စ္ရတဲ့ေခြ်းမ အထဲကုိဝင္သြားရေတာ့ အားလုံးက စိတ္မေကာင္းၾကပါဘူး။
အထူးသျဖင့္ထမင္းစားဝုိင္းမွာ တစ္ေယာက္လုိေနေတာ့ ပုိသတိရၾကပါတယ္။ တစ္ေယာက္မ်က္နွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ျုပီး ထမင္းကုိလည္း ဆက္မစားႏုိင္ၾကေတာ့ပါဘူး။ တစ္ရက္လည္းမဟုတ္ နွစ္ရက္လည္းမဟုတ္ ရက္ဆက္ေတြမ်ားလာေတာ့ တူတစ္ေယာက္လုပ္တဲ့သူက “ဘုရားေဟာ အတုိင္း ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ရႈစားၾက တာေပါ့”လုိ႔ ထေျပာပါသတဲ့။ ေနာက္ရက္ေတြမွာလည္း ထမင္းဝုိင္းထုိင္လုိက္တာနဲ႔ “ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္”လုိ႔ သတိေပးစားၾကပါသတဲ့။
တကယ္လည္းဟုတ္ပါတယ္။ အတိတ္၊အနာဂတ္က ဘာမွလက္ေတြ႔လုပ္လုိ႔မရပါဘူး။ ေလာေလာဆယ္ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္မွာ ထမင္းစားေနတာ ဆုိေတာ့ ထမင္းစားေနတဲ့အခ်ိန္ဟာ အေရးအႀကီးဆုံးပါပဲ။
မနက္အိပ္ရာထႏုိးရင္ ႏုိးတဲ့အခ်ိန္ဟာအေရးအႀကီးဆုံးပါ။ မ်က္ႏွာသစ္ရင္ မ်က္ႏွာသစ္ခ်ိန္ဟာ အေရးႀကီး ဆုံးပါ၊ သြားတုိက္ရင္ သြားတုိက္ခ်ိန္ဟာ အေရးအႀကီးဆုံးပါ။ ေရအိမ္ဝင္ရင္ ေရအိမ္ဝင္ခ်ိန္ဟာ အေရးအႀကီးဆုံး ပါပဲ။ သတိကုိ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္မွာပဲထားတဲ့အတြက္ အကုသိုလ္ကိေလသာ စိတ္ေတြကင္းေနသလုိ ဘာေသာက မွလည္းဝင္မလာေတာ့ပါဘူး။ ဝိပႆနာမွာေတာ့ သမၸဇညအမွတ္=အေထြေထြအမွတ္လုိ႔ေခၚပါတယ္။ တရား အားထုတ္ဖူးသူတုိင္း သိပါတယ္။ ဒီလုိပါပဲ ရႏုိင္သေလာက္ ေလ့က်င့္ယူရမွာပါပဲ။
ဒါေၾကာင့္ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ကုိ လက္ကုိင္ယူထားရပါမယ္။ ဒါေပမယ့္ အတိတ္အေတြးေတြကေတာ့ ဝင္ေနမွာပါပဲ။ အတိတ္အေတြးေတြထဲမွာ ပုထုဇဥ္အားေလွ်ာ္စြာမွားခဲ့တဲ့အမွားေတြလည္းပါမွာပါ။
ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ့ ဝိပႆနာရႈနည္း ပထမတြဲ စာမ်က္နွာ ၃၂ မွာ---
“လူတုိ႔၏ ေရွ႔အဖုိ႔က သီလပ်က္မႈသည္ ပဥၥာနႏၱရိယကံ၊ ဘိကၡဳနီဒူသနကံ၊ အရိယူပဝါဒကံမ်ား မဟုတ္လွ်င္ မဂ္ဖုိလ္ကုိ တားျမစ္တတ္ေသာ အႏၱရာယ္ မျဖစ္သည္သာတည္း။ ပဥၥာနႏၱရိယကံ၊ ဘိကၡနီဒူသနကံ၊ အရိယူပဝါဒကံ ျဖစ္လွ်င္ကား လူျဖစ္ေစ၊ ရဟန္းျဖစ္ေစ၊ ဤဘဝ၌ မဂ္ဖုိလ္ကုိ မရႏုိင္ေတာ့ျပီ ” လုိ႔ မိန္႔မွာထားပါတယ္။
ျမန္မာလုိရွင္းရွင္းေျပာရရင္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေရွ႔ပုိင္းမွာသီလမစင္ၾကယ္ခဲ့ေပမယ့္ ပဥၥာနႏၱရိယ ကံငါးပါးရယ္၊ ဘိကၡဳနီဒူသနကံရယ္ (ဘိကၡဳနီဒူသနကံဆုိတာ ဘိကၡဳနီမကုိ ဖ်က္ဆီးတာပါ။ ဒီေခတ္ မွာေတာ့ ဘိကၡဳနီဆုိတာ မရွိေတာ့ပါဘူး၊ အဆက္ျပတ္သြားပါျပီ) အရိယူပဝါဒကံရယ္ (အရိယူပဝါဒကံဆုိတာ အရိယာကုိ ျပစ္မွားတဲ့ကံပါ) ဒီကံ(၇)မ်ိဳးကုိ မက်ဴးလြန္ရေသးဘူးဆုိရင္ မဂ္ဖုိလ္အႏၱရာယ္ကုိ မတားျမစ္ပါဘူးတဲ့။
ဒါကုိေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက ပုိျပီးခုိင္မာသြားေအာင္ ဝတၳဳငါးပုဒ္နဲ႔ေယာဂီေတြကုိ အားေပးထားပါတယ္။ အားလုံးၾကားဖူး တဲ့ဝတၳဳေတြပါ။ အာရုံႏိႈးတဲ့အေနနဲ႔ ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္း ျပန္ေျပာျပရေအာင္ပါ။
၁။ သႏၱတိအမတ္ႀကီး စစ္ပြဲႏုိင္လုိ႔ ပေသနဒီေကာသလမင္းႀကီးက ခုႏွစ္ရက္ မင္းစည္းစိမ္ ေပးထားပါတယ္။ ခုႏွစ္ရက္ပတ္လုံး မူးေပေတေနပါတယ္။ သူသိပ္ခ်စ္ရတဲ့မိန္းကေလးေဖ်ာ္ေျဖရင္း ရုတ္တရက္ေသသြားတဲ့ အတြက္ ျမတ္စြာဘုရားဆီကဂါထာတစ္ပုဒ္နာၾကားျပီး ရဟႏၱာျဖစ္သြားပါတယ္။ သႏၱတိအမတ္ႀကီးလည္း ေရွ႔အဖုိ႔မွာသီလမစင္ၾကယ္ခဲ့ပါဘူး။
ဒီေနရာမွာ တစ္ခုသတိထားရမွာက ဂါထာတစ္ပုဒ္နာၾကားျပီး ရဟႏၱာျဖစ္တယ္ဆုိေပမယ့္ ရုပ္နာမ္ေတြကုိ မရႈမွတ္ဘဲ သတိပ႒ာန္ေလးပါးကုိ မရႈမွတ္ဘဲ မဂ္ဖုိလ္ရသြားတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ တရားနာစဥ္မွာပဲ ရုပ္ နာမ္ေတြကုိ ရႈမွတ္ျပီး ဝိပႆနာဉာဏ္၊ မဂ္ဉာဏ္၊ ဖုိလ္ဉာဏ္ အဆင့္ ဆင့္ ျဖစ္သြားတယ္ ဆုိတာကုိ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက ေသခ်ာမွာထားပါတယ္။ ဆုိလုိတာက ရႈမွတ္မႈ မပါဘဲနဲ႔ တရားထူးရသြားၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ရႈမွတ္ျပီးမွ တရားထူးရသြားၾကတာပါ။
၂။ အရိယဆုိတဲ့ဒကာတစ္ေယာက္ဟာ ငါးမွ်ားေနပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားၾကြလာတာျမင္ေတာ့ ငါးမွ်ားတံေလး ခ်ထားလုိက္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားက “သင့္နာမည္ ဘယ္လုိေခၚသလဲ”လုိ႔ ေမးေတာ့ “အရိယ”လုိ႔ ေခၚပါတယ္”လုိ႔ ျပန္ေလွ်ာက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက “သင့္လုိသူတစ္ပါးညွင္းဆဲတဲ့သူကုိ အရိယလုိ႔ မေခၚဘူး၊ အရိယာဆုိတာသူတစ္ပါးကုိမညွင္းဆဲဘူး”လုိ႔ ေဟာျပီး ဂါထာေလးတစ္ပုဒ္ေဟာျပပါတယ္။ ဂါထာကုိ နာၾကားျပီး ေသာတာပန္ တည္သြားပါတယ္။ အရိယလည္း ေရွ႔အဖုိ႔မွာ သီလမစင္ၾကယ္ခဲ့ပါဘူး။
၃။ တစ္ေန႔မွာ ျမတ္စြာဘုရားက ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ္မွာ တရားေဟာေနပါတယ္။ ပရိသတ္ထဲမွာ ခါးပုိက္ႏွဳိက္ ႏွစ္ေယာက္လည္း ပါပါတယ္။ တစ္ေယာက္က တရားကုိ ရုိရုိေသေသနာျပီး ေသာတာပန္တည္သြား ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ တရားနာပရိသတ္ဆီက ခါးပုိက္ႏွဳိက္လုိက္ပါတယ္ ။ ေသာတာပန္တည္သူခါးပုိက္ နွဳိက္လည္း ေရွ႔အဖုိ႔မွာ သီလမစင္ၾကယ္ခဲ့ပါဘူး။
၄။ သရဏာနိဥပသကာလည္း မူးေပေတေနပါတယ္။ သူလည္းျမတ္စြာဘုရားတရားနာၾကားျပီး ေသာတာပန္တည္သြားပါတယ္။
၅။ အားလုံးသိတဲ့ လူသတ္ဗုိလ္ႀကီး တမၻဒါ႒ိက ၅၅-နွစ္ပတ္လုံး ဘုရင့္အတြက္ သတ္မိန္႔က်တဲ့ သူေတြကုိ သတ္ေပးခဲ့ရပါတယ္။ သူလည္း အရွင္သာရိပုတၱရာဆီက တရားနာၾကားျပီး အႏုေလာမိကခႏၱီေခၚ သခၤါရုေပကၡာ ဉာဏ္အထိ ေရာက္သြားပါတယ္။ ေနာက္ ဘီလူးမက ႏြားမေယာင္ ေဆာင္ခတ္လုိ႔ေသျပီး တုသိတာနတ္ျပည္မွာ ျဖစ္ရပါတယ္။
ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက ဒီဝတၳဳငါးပုဒ္ကုိသာဓကျပျပီး လူေတြအေနနဲ႔ ေစာေစာကကံ(၇)မ်ိဳးကုိ မက်ဴးလြန္ရေသးဘူးဆုိရင္ မဂ္ဖုိလ္ရဲ့အႏၱရာယ္ကုိ မျပဳပါဘူးတဲ့။
တရားအားထုတ္ရင္ သီလျဖဴစင္ဖုိ႔အဓိက လုိအပ္ပါတယ္။ မဟာစည္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးက လူေတြ အေနနဲ႔ ငါးပါးသီလပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အာဇီဝ႒မကသီလ ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဆာက္တည္လုိက္ရင္ သီလဝိသုဒၶိ=သီလျဖဴစင္သူ ျဖစ္သြားပါတယ္တဲ့။ အာဇီဝ႒မကသီလထဲမွာ ဝိကာလေဘာဇန= ညစာေရွာင္ရတာမပါ ပါဘူး။ က်န္းမာေရးအရ ညစာမစားဘဲမေနႏုိင္သူေတြအတြက္ အထူးအားတက္အာရုံျပဳစရာပါ။ ဆုိလုိတာကညစာစားျပီးလည္း သီလဝိသုဒၶိ= သီလျဖဴစင္ေအာင္လုပ္လုိ႔ရပါတယ္။ တရားအားထုတ္လုိ႔လည္းရပါတယ္။
ေနာက္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ျပထားတာရွိပါေသးတယ္။ အထက္က ဝတၳဳငါးပုဒ္နဲ႔ စပ္ျပီး “ ဒီလုိမေကာင္း မႈမ်ိဳးေတြ ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွ မျပဳေတာ့ပါဘူး”လုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္ရင္လည္း သီလျဖဴစင္သူျဖစ္သြားပါတယ္တဲ့။
“ကဲ…. လူတစ္ေယာက္ သီလျဖဴစင္ဖုိ႔အတြက္ ဘယ္ေလာက္လြယ္သလဲ”
ေနာက္ဆုံး “ဒီလုိ မေကာင္းမႈမ်ိဳးေတြ ေနာင္ ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ေတာ့ပါဘူး”လုိ႔ဆုံးျဖတ္လုိက္တာနဲ႔ သီလျဖဴစင္သူျဖစ္သြားပါျပီ။
ရဟန္းေတာ္ေတြက်ေတာ့ အဲဒီလုိမရပါဘူး။ အျပစ္အာပတ္သင့္ရင္ ေဒသနာၾကားစရာရွိရင္ၾကား၊ ပစၥည္းစြန္႔စရာရွိရင္စြန္႔၊ ဝတ္ေဆာက္တည္စရာရွိ ရင္ေဆာက္တည္စသည္ျဖင့္ အဆင့္ဆင့္ျပဳလုပ္မွ သီလစင္ၾကယ္တာပါ။
ဒါတင္မကပါဘူး။ သာမန္အျပစ္ အာပတ္ကေလးကအစ ရဟန္းေတြအေနနဲ႔ စ်ာန္မဂ္ဖုိလ္ရဲ့ အႏၱရာယ္ကုိ တားျမစ္ပါတယ္။ ရဟန္းသီလနဲ႔ လူသီလ သိပ္ကြာပါတယ္။ “လူသီလ”က ေျပာခဲ့တဲ့ (၇)မ်ိဳးကုိ မက်ဴးလြန္ရ ေသးဘူးဆုိရင္ မဂ္ဖုိလ္ရဲ့ အႏၱရာယ္ကုိ မတားျမစ္ပါဘူး။
ေနာက္ဆုံးလူေတြအေနနဲ႔ သီလယူခ်ိန္မရရင္ေတာင္ “ဒီလုိ အကုသိုလ္မ်ိဳးေတြ ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွ မျပဳေတာ့ပါဘူး”လုိ႔ဆင္ျခင္လုိက္တာနဲ႔ သီလျဖဴစင္သူျဖစ္သြားျပီဆုိေတာ့ လူေတြအေနနဲ႔ သီလဝိသုဒၶိျဖစ္ဖုိ႔ သိပ္လြယ္ ပါတယ္။
တကယ္လုိ႔မ်ား “ဖြ… လြဲပါေစ၊ ဖယ္ပါေစ” ခုတင္ေပၚမွာ ေသရေတာ့မယ္ဆုိရင္ “ဒီလုိ အကုသိုလ္မ်ိဳးေတြ ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွမျပဳေတာ့ပါဘူး” လုိ႔ဆင္ျခင္လုိက္တာနဲ႔ သီလျဖဴစင္သူ ျဖစ္သြားပါျပီ။ အဲဒီသီလျဖဴစင္မႈကုိ အေျခခံျပီး ကုိယ္ပြါးမ်ားအားထုတ္ေနက် ကမၼ႒ာန္းေလးကုိ ပြားရင္းေသသြားရင္ ေကာင္းရာသုဂတိကုိ ေရာက္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါကလည္း အားထုတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္က နဂုိကတည္းက ရွိထားမွပါ။
ရဟန္းက်ေတာ့ “ဒီလုိ အကုသိုလ္မ်ိဳးေတြ ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ေတာ့ပါဘူး”လုိ႔ ဆင္ျခင္ရုံနဲ႔ သီလ ျဖဴစင္သူ မျဖစ္ပါဘူး။ ရဟန္းတစ္ပါးပါး နဲ႔ ေဒသနာၾကားပါမွ ေပ်ာက္မွာပါ။ ဆုိုိလုိတာက အာပတ္သင့္ရင္ တစ္ပါးတည္း သီလျဖဴစင္သူျဖစ္ေအာင္ လုပ္လုိ႔မရပါဘူး။ အနည္းဆုံး ရဟန္းတစ္ပါး ပါးကုိ အကူအညီယူျပီး ေဒသနာၾကားပါမွ သီလျဖဴစင္သူျဖစ္မွာပါ။ လူနဲ႔ ရဟန္းက အဲဒီလုိ ကြာတာပါ။
သီလျဖဴစင္ေအာင္လုပ္ဖုိ႔ လူနဲ႔ရဟန္းမွာ လူကပုိလြယ္ပါတယ္။ ကုိယ့္ဟာကုိယ္ တစ္ေယာက္တည္း လုပ္လုိ႔ ရသလုိ ေနာက္ဆုံးေသခါနီး ခုတင္ေပၚမွာ သီလယူခ်ိန္ မရရင္ေတာင္ “ဒီလုိအကုသိုလ္မ်ိဳးေတြေနာင္ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ေတာ့ပါဘူး”လုိ႔ စိတ္အဓိ႒ာန္ဆုံးျဖတ္လုိက္ရုံပါ။ သီလျဖဴစင္သူျဖစ္သြားတာနဲ႔ ကုိယ္အားထုတ္ေနက် သတိပ႒ာန္ တရားကုိဆက္အားထုတ္သြားရုံပါပဲ။
ဒါေတြကုိ ေထာက္ျပီး ဘာမွအားငယ္စိတ္ဓါတ္က်ေနစရာမလုိပါဘူး။ သီလျဖဴစင္ေအာင္လုပ္ျပီး ဆက္အားထုတ္သြားရုံပါပဲ။
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အသစ္တည္ေဆာက္ေနတဲ့ကာလမွာ အကုသိုလ္ေတြကေတာ့ အာရုံေတြေတြ႔တုိင္း ေတြးတုိင္းဝင္လာေနမွာပါ။ ဝင္လာသမွ် အကုသုိလ္ကုိ ပယ္လုိ႔ရတဲ့ နည္းေတြနဲ႔ ပယ္သြားရမွာပါပဲ။
အကုသုိလ္ပယ္တဲ့ ေနရာမွာေတာ့ ဆင္ျခင္းျပီး ပယ္တာရယ္၊ ပြါးမ်ားျပီး ပယ္တာရယ္ကေတာ့ အထင္ရွားဆုံးပါပဲ။ အဲဒီနွစ္နည္းကုိ ေရွ႔စာအုပ္ေတြ ထဲမွာလည္း အသင့္အတင့္ ေရးခဲ့ျပီးပါျပီ။ ဒီမွာေတာ့ ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းပဲ ေရးျပရေအာင္ပါ။
အကုသိုလ္စိတ္ ရင္ထဲဝင္လာတဲ့အခါ “ဒီအကုသုိလ္ေတြဟာ အျပစ္ႏွင့္တကြ မေကာင္းက်ိဳးကုိ ေပးျခင္း လကၡဏာရွိတယ္။ အပါယ္ငရဲကုိလည္း က်ေစတယ္။ ဘဝကုိလည္း ကေမာက္ကမ ျဖစ္ေစတယ္” စသည္ျဖင့္ စိတ္ထဲကပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အသံထြက္ျပီးပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆင္ျခင္လုိက္ရင္ ေပ်ာက္သြားတာ မ်ားပါတယ္။ ဒါက ဆင္ျခင္ျပီး ပယ္တာပါ။
အကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္လာရင္ သတိနဲ႔ သိလုိက္ဖုိ႔ပါ။ ဥပမာ- ဣႆာမစၦရိယစိတ္ျဖစ္ရင္ အဲဒီဣႆာမစၦရိယ စိတ္ကေလးကုိ တည့္တည့္စုိက္ၾကည့္ျပီး “ဣႆာမစၦရိယစိတ္ကေလးက ဘယ္လုိေလးလဲ၊ ဘယ္လုိ သေဘာေလး ျဖစ္ေနတာလဲ” စသည္ျဖင့္ သေဘာေလးအထိ သိေအာင္ သတိကပ္ျပီး “ဣႆာမစၦရိယ စိတ္ျဖစ္တယ္ ျဖစ္တယ္”ဆိုျပီး ရႈမွတ္ပစ္ရမွာပါ။
ဒီလုိပါပဲ မေကာင္းတဲ့အေတြး၊ အကုသိုလ္ျဖစ္ေစတဲ့ အေတြးကုိ ေတြးမိျပန္ရင္လည္း ေတြးတာကုိ ခ်က္ျခင္းသိျပီး “ေတြးတယ္ ေတြးတယ္ ေတြး တယ္ ေတြးတယ္”လုိ႔ ရႈမွတ္ပစ္ရမွာပါ။ မနက္ျဖန္အားမွပဲမွတ္မယ္လုိ႔ လုပ္လုိ႔မရပါဘူး။ ခ်က္ခ်င္းသိ ခ်က္ခ်င္းမွတ္တဲ့အေလ့ေလးကုိ စြဲေနေအာင္ ေလ့က်င့္ ထုံထားရပါမယ္။ ထုံထားရင္ စြဲသြားတာမ်ားပါတယ္။
စိတ္ကုိရႈတာဆုိေတာ့ စိတၱာႏုပႆနာသတိပ႒ာန္ျဖစ္ေနတာပါ။ ဒါကုိ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မဟာစည္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက “စိတ္အမူအရာ၊ ျဖစ္တုိင္း မွာ၊ မွန္စြာသိရမည္”လုိ႔ လုိရင္းအဓိပၸါယ္ထိထိမိမိနဲ႔ လကၤာ စီေပးထားပါတယ္။ စိတ္အမူအရာ ျဖစ္တုိင္းျဖစ္တုိင္း သိသိေနပါတဲ့။
ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ေယာဆရာေတာ္ဘုရားကေတာ့ “ ေရွ႔စိတ္ျဖစ္ဘိ၊ ေနာက္စိတ္သိ၊ သိတုိင္း အပူစင္”လုိ႔ မၾကာခဏ မိန္႔ၾကားေလ့ရွိပါတယ္။ ေရွ႔စိတ္ျဖစ္ေနတာေလးကုိ ေနာက္စိတ္က လုိက္လုိက္သိေနပါတဲ့။ အဲဒီလုိ သိသိေနရင္ အပူေတြကင္းစင္ျပီး ေအးခ်မ္းေနပါလိမ့္မယ္ လုိ႔ ေဟာျပထားပါတယ္။
ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးကေတာ့ “ အေသစိတ္ကုိ အရွင္စိတ္နဲ႔ လုိက္မွတ္တာ”လုိ႔ မိန္႔ေပးပါတယ္။ ေရွ႔ျဖစ္လုိက္တဲ့ အကုသိုလ္စိတ္က ျဖစ္ျပီးတာနဲ႔ ေသသြားပါျပီ ၊ ေနာက္ကလုိက္မွတ္တဲ့စိတ္က အရွင္စိတ္ျဖစ္သြားပါျပီ။ ျဖစ္တဲ့အကုသိုလ္စိတ္နဲ႔ မွတ္သိစိတ္ တျပိဳင္နက္မွတ္လုိ႔မရေတာ့ မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက အေသစိတ္ အရွင္စိတ္ဆုိျပီး ခြဲျပေပးထားပါတယ္။
ပ႒ာန္းသေဘာအရဆုိရင္ ခုလုိမွတ္လုိက္တာဟာ အကုသိုလ္ကေန ကုသိုလ္ျဖစ္သြားတာပါ။ ျဖစ္တုန္းက အကုသုိလ္ပါ၊ မွတ္လုိက္ေတာ့ ဘာဝနာကုသိုလ္ျဖစ္သြားပါတယ္။
ရႈမွတ္လုိက္လုိ႔ အကုသုိလ္စိတ္က ဆက္ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္မယ္၊ ရပ္ခ်င္လည္းရပ္သြားမယ္။ ဆက္ျဖစ္တာ မျဖစ္တာသူ႔အလုပ္၊ မွတ္ရမွာကေတာ့ ကုိယ့္အလုပ္ပါ။ သူ႔အလုပ္၊ ကုိယ့္အလုပ္ခြဲထားရမွာပါ။
ေရးျပရတာသာလြယ္တာ က်င့္သုံးဖုိ႔က်ေတာ့ ခက္ေနျပန္ေရာ။ ခက္တာကုိခက္တဲ့အတုိင္းထားရင္ ေတာ့ ခက္ျပီးရင္း ခက္ေနေတာ့မွာပါပဲ။ ဒီလုိပါပဲ ေလ့က်င့္ရင္းနဲ႔ ခက္တာကုိ လြယ္ေအာင္ လုပ္ယူရမွာပါပဲ။
ခ်မ္းေျမ့ဆရာေတာ္ဘုရားကေတာ့ “ေရမ်ားေရႏုိင္ မီးမ်ားမီးႏုိင္”လုိ႔ မိန္႔ထားပါတယ္။ ရႈမွတ္စိတ္က အားေကာင္းရင္ ရႈမွတ္စိတ္က ႏုိင္သြားမွာပါ။ အကုသုိလ္္ျဖစ္တဲ့စိတ္က အားေကာင္းရင္ အကုသိုလ္စိတ္က ႏုိင္သြားမွာပါပဲ။ ျဖစ္တဲ့အကုသုိလ္စိတ္ကုိ မရႈဘဲ ဒီအတုိင္းထားရင္ အကုသုိလ္စိတ္ကပဲ အျမဲႏုိင္ေနေတာ့မွာပါ။
ဒီေနရာမွာ လူႏွစ္ေယာက္ကုိ ခြဲျခားပစ္ရမွာပါ။ ပထမတစ္ေယာက္က ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အကုသုိလ္စိတ္ ျဖစ္တာကုိ ျဖစ္မွန္း မသိဘဲ ျဖစ္ေၾကာရွည္ျပီး ဆက္ကာဆက္ကာ ျဖစ္ေနတဲ့သူပါ။ ဒုတိယတစ္ေယာက္ကေတာ့ ပုထုဇဥ္အားေလ်ာ္စြာ မနွစ္သက္တဲ့အာရုံကုိေတြ႔ျပီး အကုသုိလ္ေတာ့ ျဖစ္လုိက္တာ ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဖတ္ဖူးထားတဲ့အတုိင္း၊ နာၾကားဖူးထားတဲ့အတုိင္း ျဖစ္တဲ့အကုသုိလ္ကုိ ျဖစ္တဲ့အတုိင္း ခ်က္ခ်င္းသိျပီး ရႈမွတ္ပစ္တဲ့သူပါ။
ဒီေတာ့ဒီလူႏွစ္ေယာက္မွာ ကုိယ္ဟာဘယ္ထဲပါမလဲဆုိတာ ကုိယ္တုိင္ဆုံးျဖတ္ရမွာပါပဲ။ ေလာေလာဆယ္ အက်ိဳးကေတာ့ အကုသိုလ္စိတ္ျဖစ္ျပီ ဆုိရင္ ျဖစ္တဲ့သူကအရင္စိတ္ဆင္းရဲရေတာ့တာပါ။ ဒါတင္မကပါဘူး။ အကုသိုလ္စိတ္ျဖစ္တဲ့သူနဲ႔ ဆက္ႏြယ္ေနတဲ့ မိဘ ညီအစ္ကုိ ေမာင္နွမ မိတ္ေဆြ ဆရာသမား ရဟန္းစသည္ေတြပါ အကုန္ စိတ္ဆင္းရဲရေတာ့တာပါ။ ျဖစ္သူတစ္ေယာက္ထဲတင္ စိတ္ဆင္းရဲရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆက္စပ္သူမွန္သမွ် အကုန္လုိက္ေလာင္ေတာ့တာပါပဲ။
ဒါေၾကာင့္ပုထုဇဥ္အားေလွ်ာ္စြာျဖစ္ဦးေတာ့ ျဖစ္တာနဲ႔ခ်က္ခ်င္းသိျပီး ရႈမွတ္ပစ္တဲ့သူထဲမွာပါေအာင္ ႀကိဳးစားရမွာပါ။
တစ္ခါတေလ စာေရးသူက ေယာဆရာေတာ္ဘုရားဆီ အေဖၚမေခၚဘဲ တစ္ပါးတည္း သြားတတ္ပါတယ္။ တစ္ပါးတည္းသြားတယ္ဆုိတာက ဆရာေတာ္ကုိ ကုိယ္ေမးခ်င္တာေမးလုိ႔ရသလုိ ကုိယ့္မွာအားနည္းခ်က္ရွိလုိ႔ ဆရာေတာ္ဆုံးမရင္လည္း ေဘးလူမသိေစခ်င္လုိ႔ပါ။
တစ္ခါမွာေတာ့ ေနာက္မွာလည္း လူရွိမရွိၾကည့္ျပီး လူမရွိတာ ေသခ်ာျပီဆိုိမွ “ဆရာေတာ္ဘုရား…. တပည့္ေတာ္မွာ တစ္ခါတေလ ကုိယ္မလုိခ်င္တဲ့ အကုသိုလ္စိတ္ေတြ ျဖစ္မိပါတယ္ဘုရား။ အကုသိုလ္စိတ္ ျဖစ္ေတာ့ စိတ္ဆင္းရဲရပါတယ္ဘုရား။ ဘယ္လုိပယ္ရပါမလဲ”လုိ႔ ေမးေတာ့ ဆရာေတာ္ဘုရားက….
“ ျဖစ္တဲ့အကုသိုလ္ကုိ ရႈမွတ္ပစ္ေပါ့၊ သာသနာမွာ အကုသိုလ္ကိေလသာရွိလုိ႔ အလုပ္လုပ္စရာရွိေနတာ၊ အကုသိုလ္ ကိေလသာစိတ္မရွိရင္ ရဟန္းတစ္ပါးအေနနဲ႔ သာသနာမွာဘာမွလုပ္စရာအလုပ္မရွိေတာ့ဘူး။ ရဟန္း အလုပ္က ကိေလသာပယ္ဖုိ႔ပဲ၊ သာသနာမွာ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြ ေတာ္ တယ္ ေတာ္တယ္ဆုိတာ အကုသိုလ္ကိေလသာကုိ ပယ္ႏုိင္လုိ႔ ေတာ္တာ။ အဲဒီမွာ သတိပါ ေနဖုိ႔ပဲ။ သတိပါေနရင္ ကိေလသာ ဆယ္ခ်က္ျဖစ္ရ မွာ ႏွစ္ခ်က္ သုံးခ်က္နဲ႔ ရပ္သြားတယ္။ ေျပာလုိက္ေပါ့ “အကုသိုလ္ရယ္ ပုထုဇဥ္ပဲျဖစ္ပါ၊ မျဖစ္ရဘူးလုိ႔ မဆုိလုိပါဘူး၊ ျဖစ္ပါ၊ ဒါေပမယ့္ နွစ္ခ်က္ သုံးခ်က္ ျဖစ္ရရင္ ေတာ္ေရာေပါ့ကြာ”လုိ႔ ေျပာလုိက္ေပါ့”လုိ႔ မိန္႔ျပပါတယ္။
ဆရာေတာ္ဘုရားက အကုသိုလ္ျဖစ္တာ စိတ္ညစ္စရာ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ အကုသိုလ္ကုိ ကုိယ့္ရဲ့ျပိဳင္ဘက္ လ႔ုိ သေဘာထားရပါမယ္တဲ့။ ဆရာေတာ္ဘုရားက ဥပမာနဲ႔ မိန္႔ျပပါတယ္။
လက္ေဝွ႔ထုိးတဲ့အခါ စင္ေပၚမွာ တစ္ေယာက္တည္းထုိးေနရင္ ၾကည့္လုိ႔မေကာင္းဘူးတဲ့။ အားေပးမယ့္ သူလည္း မရွိပါဘူး။ တစ္ေယာက္တည္း ထုိးေနရင္ အရူးျဖစ္ေနမွာေပါ့။ ျပိဳင္ဘက္နဲ႔ နွစ္ေယာက္ထုိးမွ ေအာက္က ပရိသတ္က လက္ခုပ္တီးျပီး အားေပးေတာ့တာပါ။ ဒါမွလည္း လက္ေဝွ႔ပြဲကုိ ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းတာပါတဲ့။ ဒီလုိပါပဲ ဆရာေတာ္ရဲ့ၾသဝါဒအရဆုိရင္ အကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္လာတဲ့အခါ ဘာမွစိတ္ညစ္မေနပါနဲ႔၊ အကုသိုလ္စိတ္ကုိ ျပဳိင္ ဘက္လုိ႔ နွလုံးသြင္းျပီး ရႈမွတ္ပစ္ရမွာပါပဲ။ အကုသိုလ္စိတ္ရယ္၊ ရႈမွတ္စိတ္ရယ္ ျပိဳင္ရေတာ့မွာပါ။
ဒီေတာ့ဆရာေတာ့္ၾသဝါဒအတုိင္း အကုသိုလ္စိတ္ဝင္လာရင္“ကဲ..ကုိေရႊအကုသိုလ္ေရ..မင္းနဲ႔ငါျပိဳင္ ရေအာင္၊ မင္းကပဲႏုိင္မလား၊ ငါကပဲႏုိင္မလား ျပိဳင္ၾကတာေပါ့”ဆုိျပီး တစ္ေယာက္ခ်င္းျပိဳင္ရမွာပါ။
တကယ္လည္းတစ္ေယာက္ခ်င္းပါပဲ၊ ရာဂ ေဒါသ ေမာဟ ဣႆာမစၦရိယစတဲ့အကုသိုလ္တရားေတြဟာ နွစ္စိတ္သုံးစိတ္ျပိဳင္္ျဖစ္လုိ႔မရပါဘူး။ တစ္စိတ္စီပဲျဖစ္ၾကရတာပါ။ တစ္ေယာက္ခ်င္းခ်င္းသူႏုိင္ကုိယ္ႏုိင္ ေပွ်ာ္စရာ ႀကီးပါ။
ျပိဳင္ျပီဆုိကတည္းက အႏုိင္၊ အရႈံး၊ သေရဆုိတာ ရွိမွာပါ။ အျမဲတမ္းေတာ့ ႏုိင္မေနႏုိင္ပါဘူး။ ႏုိင္တဲ့ အခါရွိသလုိ ရႈံးတဲ့အခါလည္း ရွိမွာပါပဲ။ ရႈံးလည္း ဆက္ျပိဳင္ေနရမွာပါ။ တကယ္ေတာ့ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အကုသိုလ္ စိတ္ကုိ ရႈမွတ္ပစ္တာဟာ ပါရမီျဖည့္ေနတာပါပဲ။ ဒီေတာ့ အကုသိုလ္စိတ္ေတြဟာ ကုိယ့္အတြက္ ပါရမီျဖည့္ဖုိ႔ ေတြပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္လုိ အကုသုိလ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ “လာစမ္း အကုသုိလ္ ပါရမီျဖည့္ပစ္မယ္”ဆုိျပီး စိန္ေခၚရမွာပါ။ ဣႆာမစၦရိယစိတ္ျဖစ္လည္း ဘာျဖစ္လဲ “လာစမ္း ဣႆာမစၦရိယ … ပါရမီျဖည့္ပစ္မည္”ဆုိျပီး ရႈမွတ္ပစ္ရုံပါပဲ။
ဒါကေတာ့အကုသိုလ္ကုိ ပြါးမ်ားျပီးပယ္ပုံ အက်ဥ္းပါပဲ။
No comments:
Post a Comment
က်ေနာ္မ်ား၏ ဗုဒၶ၀ံသရကိၡတ အစီအစဥ္မ်ားကို၀င္ေရာက္အားေပးႀကေသာ အရိယာအႏြယ္၀င္သူေတာ္ေကာင္းအေပါင္းတို႔ သည္စိတ္၏ခ်မ္းသာျခင္း ကိုယ္၏က်န္းမာျခင္းႏွင့္ျပည့္စံုရပါေစသတည္း...